Τι γίνεται στην ιδιωτικοποιημένη ΟΑ ;

                                                                                                  08.03.2011                                         

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Η Ολυμπιακή -η ιδιωτικοποιημένη εταιρεία, διάδοχος της δημόσιας ΟΑ - αποδεικνύεται πρωτοπόρος στην παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας. Τα επιχειρηματικά της σχέδια ξεκινούν πρώτα από την στυγνή εκμετάλλευση των εργαζόμενων.

Επέβαλε, από άποψη εργασιακών σχέσεων , τη κυριαρχία της αυθαιρεσίας, την αγνόηση της εργατικής νομοθεσίας, το νόμο του εργοδότη σε όσους αρνούνταν να σκύψουν το κεφάλι, χρησιμοποιώντας το προσωπικό σαν «υλικό μιας χρήσης» προχωρώντας καθημερινά σε μαζικές απολύσεις.

Έφτασε στο σημείο να απολύσει από την Olympic Handling, το ιδρυτικό μέλος του ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ, συναδ. ΠΑΠΑΔΕΑ AΙΚ. που άσκησε το αναφαίρετο συνταγματικό της δικαίωμα να συνδικαλίζεται και να ενδιαφέρεται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της και των υπόλοιπων εργαζόμενων. Γιατί σαν ιδρυτικό μέλος πρωτοστατούσε στην συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζόμενων, που πίστευε και πιστεύει ότι η περηφάνια και η αξιοπρέπεια είναι αδιαπραγμάτευτες αρχές. Αρχές που δεν είναι ανεκτές από την ιδωτικοποιημένη ΟΑ.

Παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες μας προς τις αρμόδιες Υπηρεσίες της Πολιτείας, η εταιρεία εξακολουθεί να δείχνει το αυταρχικό της πρόσωπο, παραβιάζοντας συνεχώς την εργατική νομοθεσία, προβαίνοντας σε μαζικές απολύσεις και δημιουργώντας ένα κλίμα ανασφάλειας και τρομοκρατίας στους εργαζόμενους, θέλοντας να στείλει ένα μήνυμα σε όσους διαλέγουν την συνδικαλιστική τους οργάνωση. Να τους αποτρέψει από αυτό που την φοβίζει περισσότερο από κάθε τι άλλο.

Η Ιδιωτικοποιημένη ΟΑ δεν χρειάσθηκε πολύ καιρό για να επιβεβαιώσει την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στον ιδιωτικό τομέα. Τα φιλελεύθερα ιδεολογήματα για την επιχειρηματικότητα και την αγορά, που θα επενδύσουν, θα αναπτύσσουν την οικονομία της χώρας και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, δεν άντεξαν στην σκληρή πραγματικότητα.

Το εγχείρημα της ιδιωτικοποίησης, που εμφανίσθηκε σαν η «σωτήρια» λύση για την δημόσια Ολυμπιακή και το σταμάτημα της δήθεν αιμορραγίας του Ελληνικού λαού, κατέρρευσε μέσα σε λίγους μήνες. Η αποτυχία της «μεταπώλησης» της εταιρείας στην Aegean επέτεινε την κατάσταση. Απέδειξε ότι η MIG παρέλαβε μια εταιρεία με παγκόσμιο δίκτυο με την μεγαλύτερη ασφάλεια στην παγκόσμια αγορά, με τις καλύτερες προϋποθέσεις για ανάπτυξη και την συρρίκνωσε σε μια μικρή  τοπική εταιρεία. Το κόστος των επιλογών της πρέπει να πληρώσουν τώρα οι εργαζόμενοι.

Η δυσφήμιση του δημόσιου τομέα, σαν σπάταλου, ρουσφετολογικού και αναποτελεσματικού, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από το άλλοθι για την παράδοση των φιλέτων της δημόσιας περιουσίας για «ξεκοκάλισμα» από το μεγάλο κεφάλαιο.

Η Ελληνική κυβέρνηση έχει τεράστιες ευθύνες γι΄αυτό που συμβαίνει στην ιδιωτικοποιημένη Ολυμπιακή. Η επιλογή της οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Αυτή έχει και την ευθύνη για την σωτηρία της εταιρείας και την προστασία των εργαζόμενων σ΄αυτή.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά οι εργαζόμενοι πρέπει να οργανώσουν την αντίστασή τους. Να οργανωθούν στο ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ. Με την ενότητα τους θα αντιμετωπίσουν την τρομοκρατία, τους εκβιασμούς και τις απολύσεις. Χωρίς την οργάνωση τους θα είναι έρμαια στις επιλογές της εταιρείας. ‘Ολοι μαζί μπορούμε να δείξουμε την δύναμη μας.

Όχι στη συνδικαλιστική δίωξη

Να προστατευθούν οι εργαζόμενοι

Να σταματήσουν οι  απολύσεις

Η ΔΙΟΙΚΟΥΣΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Έγκριση Καταστατικού

                                                                                                01.03.2011                                         

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Μετά από δικαστικές κωλυσιεργίες και υπόγειες παρεμβάσεις, που καθυστέρησαν την απόφαση, το πρωτοδικείο Αθηνών ενέκρινε το καταστατικό του Συλλόγου και νομιμοποίησε την σύστασή του ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ.

Το ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑ ΑΘΗΝΩΝ είναι μια πραγματικότητα.

Είναι μια πραγματικότητα που αλλάζει τα δεδομένα στο χώρο του αεροδρομίου.

Είναι μια πραγματικότητα που με την καθοριστική συμβολή των εργαζόμενων, μπορεί να συμβάλλει στην αναγέννηση του συνδικαλιστικού κινήματος, στην ενωτική παρέμβαση, στην συσπείρωση των εργαζόμενων πάνω στα κοινά προβλήματα και στην προάσπιση και προαγωγή των συμφερόντων τους.

Τα δείγματα της δράσης του ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ έχουν ήδη φανεί από την πρώτη μέρα της σύστασης του μέχρι τώρα. Γίνανε παρεμβάσεις, στα πλαίσια των δυνατοτήτων του, σε χώρους, που είτε  υπήρχε συνδικαλιστική εκπροσώπηση είτε όχι. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά στους εργαζόμενους.

Μια νέα σελίδα ανοίγει. Οι ευθύνες μεγαλώνουν μαζί με τις απαιτήσεις των εργαζόμενων. Η δύσκολη συγκυρία που διαμορφώνει η κρίση μαζί με την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται οι κατακτήσεις των εργαζόμενων με άλλοθι το ξεπέρασμα της κρίσης, απαιτούν ένα άλλο  μοντέλο συνδικαλιστικής οργάνωσης και δράσης. Που θα στέκεται σταθερά και ανυποχώρητα απέναντι στις επιδιώξεις των εργοδοτών, που θα αφουγκράζεται και θα λογοδοτεί στους εργαζόμενους, που δεν θα ξεκόβεται σε μια συνδικαλιστική γραφειοκρατία που όλοι έχουν γνωρίσει. Που δεν θα χωρίζει τους εργαζόμενους σε ελίτ και «πληβείους».Που δεν θα αντιμετωπίζει τα άλλα σωματεία σαν αντιπάλους, αλλά, σαν συνοδοιπόρους στην κοινή πορεία. 

Αυτή η επιδίωξη και προσδοκία καλεί τους εργαζόμενους του χώρου να αγκαλιάσουν το ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ. Να γίνουν μέλη του. Να το στηρίξουν γιατί είναι η δική τους δύναμη. Γιατί η ενότητα, η μαζικότητα, η συνέπεια και η αγωνιστικότητα είναι τα χαρακτηριστικά που χρειάζονται πολύ περισσότερο σήμερα που οι εργοδότες προσπαθούν να σπρώξουν τον κάθε εργαζόμενο στην ατομική λύση, που σχεδιάζουν τα εργοδοτικά σωματεία για να επιτύχουν τις επιδιώξεις τους, που καλλιεργούν την ανασφάλεια, την φοβία και την μοιρολατρία «ότι τίποτα δεν γίνεται πλέον». Η ζωή και η ιστορία έχει διαψεύσει τέτοιες επιδιώξεις. Και εμείς θα το αποδείξουμε.

Με συναδελφικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η ΔΙΟΙΚΟΥΣΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Δημοκρατία σε ασφυξία, κυβέρνηση σε αδιέξοδο

Μεγάλη διαδήλωση. Πρωτοφανής καταστολή.

Μια από τις μεγαλύτερες απεργιακές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκε χτες στην Αθήνα. Ξένα πρακτορεία κάνουν λόγο για 100.000 διαδηλωτές. Σίγουρα πάντως ήταν μεγαλύτερη από αυτήν της 15/12. Πολύ μεγάλη υπήρξε η συμμετοχή των εργαζομένων αλλά και του εμπορικού κόσμου στην απεργία, η οποία σε πάρα πολλούς εργασιακούς χώρους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα πήρε καθολικές διαστάσεις.

Η οργή και η αγανάκτηση για τις περικοπές και τις μειώσεις των μισθών  έσπρωξαν χιλιάδες ανθρώπους να πυκνώσουν τη διαδήλωση, αψηφώντας τις έντονες φήμες για προβοκάτσια που καλλιεργούσαν ΜΜΕ. Τόσο η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ όσο και η συγκέντρωση των πρωτοβάθμιων σωματείων στο Μουσείο ήταν από τις πιο μαζικές. Μεγάλες ομοσπονδίες αλλά και σωματεία από τις συγκοινωνίες και την εκπαίδευση προτίμησαν το  Πολυτεχνείο από το Πεδίο του Άρεως, όπου καλούσε η ΓΣΕΕ. Στην απεργιακή συγκέντρωση συμμετείχε αντιπροσωπία των 300 απεργών πείνας μεταναστών, το μπλοκ από την Κερατέα  το κίνημα «Δεν πληρώνω» είχαν πολύ μαζική και μαχητική παρουσία.

Η κυβέρνηση φοβούμενη μια μαζική περικύκλωση της Βουλής  φρόντισε να διαλύσει την πορεία κτυπώντας την σε πολλά σημεία και κυρίως απομονώνοντας την πλατεία Συντάγματος από όσους ήθελαν να φτάσουν σε αυτήν. Έκλεισε σταθμούς του μετρό, αφού τους έπνιξε στα χημικά, και επιδόθηκε σε τρομοκρατία. Οι δυνάμεις καταστολής επιτέθηκαν σε πολλά σημεία της διαδήλωσης.

Η διάθεση του κόσμου να παραμείνει στην Πλατεία Συντάγματος ήταν έκδηλη. Γι΄ αυτό επιστρατεύτηκαν πολύ μεγάλες δυνάμεις καταστολής οι οποίες απρόκλητα και επί ώρες έριχναν τόνους χημικών και επετίθεντο στους συγκεντρωμένους, οι οποίοι  πολλές φορές ανασυγκροτούνταν από διάφορες κατευθύνσεις και εισέρχονταν στην Πλ. Συντάγματος έως αργά το απόγευμα. Αποτέλεσμα των επιθέσεων της αστυνομίας οι σοβαροί τραυματισμοί δεκάδων διαδηλωτών απεργών. Παρ΄ όλα αυτά, χιλιάδες διαδηλωτών παρέμειναν στο Σύνταγμα μέχρι το απόγευμα και άφησαν μια παρακαταθήκη, δημιούργησαν μια νέα συνήθεια. Τις επόμενες φορές θα είναι πιο προετοιμασμένοι, πιο αποτελεσματικοί. Η επιμονή χιλιάδων διαδηλωτών να παραμείνουν με κάθε τρόπο στο Σύνταγμα τονίζει την αναγκαιότητα του μαζικού παρατεταμένου παλλαϊκού αγώνα.


 Νίκος Γουρλάς

Γιατί πρέπει να απεργήσουμε στις 23.02.11

-Γιατί ζούμε σε μια χώρα όπου πατρίδα, σύμφωνα με τους κρατούντες, είναι οι μεγαλοεπιχειρήσεις, οι τράπεζες, οι μεγαλοεργολάβοι, οι κομπιναδόροι, οι τοκογλύφοι, οι μιζαδόροι.

-Γιατί πατριώτες είναι αυτοί που πασχίζουν για να εξασφαλίσουν τα κέρδη των παραπάνω.

-Γιατί πατριωτισμός είναι να ξεπουλάς την χώρα σου στους ξένους.

-Γιατί ο απλός λαός, οι εργαζόμενοι, δεν έχουν δικαίωμα να επιζητούν την καλυτέρευση της ζωής τους.

-Γιατί όταν  το κάνουν υπονομεύουν την πατρίδα, δεν συμπεριφέρονται σαν καλοί πατριώτες.

-Γιατί  όταν κινδυνεύουν τα κέρδη των «πατριωτών» πρέπει όλοι οι υπόλοιποι να θυσιάζονται.

-Γιατί στις δύσκολες στιγμές της πατρίδας, όπως δείχνει η ιστορία, οι γνωστοί «πατριώτες» την «έκαναν» κατά το κοινώς λεγόμενο, φροντίζοντας μόνο τα κέρδη τους. Αυτοί που μείνανε για να την υπερασπιστούν ήταν να γνωστά υποζύγια της χώρας μας.

-Γιατί ζούμε σε μια χώρα όπου τα λόγια χάσανε το νόημά τους. Πίσω από όμορφες λέξεις κρύβεται το πιο αποκρουστικό περιεχόμενο.

-Γιατί δεν μας ζητάνε, μόνο, αυτά που καταφέραμε να κατακτήσουμε με αίμα και αγώνες. Ζητάνε το ίδιο μας το μυαλό. Θέλουνε να ευνουχίσουν την σκέψη μας. Να γίνουμε ακίνδυνοι για αυτούς, μόνο και μόνο για να μας πετάξουν ένα κομμάτι ψωμί.

-Γιατί λένε τζαμπατζήδες αυτούς που αντιστέκονται στην αυθαιρεσία των «πατριωτών».

-Γιατί οι τζαμπατζήδες της εξουσίας, με τα πλαστά εισιτήρια, γίνανε οι προστάτες του νόμου και της τάξης, της τάξης τους φυσικά.

-Γιατί όπως αυτοί με τόσον σύμπνοια και ομόνοια, προστατεύουν τα συμφέροντα τους, έτσι πρέπει και εμείς να φροντίσουμε τα δικά μας συμφέροντα.

-Γιατί η αντίδρασή μας είναι ο μεγάλος φόβος τους.

-Γιατί η Τυνησία και η Αίγυπτός δεν είναι πολύ μακριά.

-Γιατί η περηφάνια και η αξιοπρέπεια είναι κάτι που δεν μπορείς να υποδουλώσεις.

Προκλήσεις της εποχής

Οι όμορφες στολές, τα κουστουμάκια και τα φουλάρια, δεν κρύβουν τις άθλιες εργασιακές συνθήκες που επικρατούν σε ένα χώρο που η διοίκηση της φιλοδοξεί να την εμφανίζει ως η πύλη της Ευρώπης στην Νοτιανατολική πλευρά της.

Δεν θα μπορούσε βέβαια ο χώρος του αεροδρομίου να μείνει ανεπηρέαστος από τα τεκταινόμενα στην  ΕΕ στη χώρα μας και τις συνέπειες της επίθεσης που δέχονται οι εργαζόμενοι από τις πολιτικές της κυβέρνησης, του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τεράστιες αλλαγές έχουν προωθηθεί, εδώ και δεκαετίες, με μεθοδικότητα και επιμονή, που οδήγησαν στην αλλαγή του μοντέλου οργάνωσης των αεροπορικών εταιρειών, από την καθετοποιημένη μορφή ανάπτυξης, στην ευέλικτη, με την μεταφορά μεγάλου μέρους των δραστηριοτήτων τους σε άλλες επιχειρήσεις με αποτέλεσμα και την δραματική συρρίκνωση του προσωπικού τους.

Όχημα για την επίτευξη των στόχων τους αποτέλεσε η περιβόητη πολιτική της απελευθέρωσης των αερομεταφορών. Πολιτική που επιβλήθηκε από τις μεγάλες εταιρείες και στο όνομα του ανταγωνισμού, σκοπό είχε, μέσα από την διάλυση, συρρίκνωση, εξαγορά των μικρότερων εταιρειών, να οδηγηθούμε στην ουσιαστική μονοπώληση της παγκόσμιας αεροπορικής αγοράς. Ιδιωτικοποίηση ό,τι δημόσιου υπάρχει και ανάληψη δραστηριοτήτων από εταιρείες-εργολάβους. Έτσι βλέπουμε «ο ελεύθερος ανταγω νισμός» να δημιουργεί ιδιωτικές αεροπορικές εταιρείας με ημερομηνία λήξης, που μοναδικό στόχο είχαν να εκμεταλλευτούν την ανυπαρξία εργασιακών ρυθμίσεων για τους εργαζόμενούς τους, την φοροδιαφυγή και την εισφοροαποφυγή, την εμφάνιση των εταιρειών επίγειας εξυπηρέτησης που μετέφεραν το κόστος του ανταγωνισμού στις πλάτες των εργαζόμενων-αν η ΥΠΑ έκανε σωστά την δουλειά της και έλεγχε κατά πόσο οι εταιρείες  πληρούν τις προϋποθέσεις εκτέλεσης του έργου, θα είχαν κλείσει ορισμένες-,την εμφάνιση των εταιρειών security με τις απίθανες μεθοδεύσεις για την εκμετάλλευση των εργαζομένων τους και φυσικά όλες αυτές οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο αεροδρόμιο με τους χιλιάδες εμφανείς και αφανείς εργαζόμενους. Ένα αποκρουστικό τοπίο βάρβαρης εκμετάλλευσης. Την δημιουργία αυτού του τοπίου υποβοήθησαν και υποβοηθούν ορισμένοι παράγοντες:

-Με την ιδιωτικοποίηση της ΟΑ, κατέρρευσε και το τελευταίο οχυρό αντίστασης που υπήρχε εν δυνάμει στον χώρο για την αντιμετώπιση τις επίθεσης στια εργασιακά δικαιώματα. Δεν είναι τυχαίο ότι προϋπόθεση για την ιδιωτικοποίηση ήταν η ουσιαστική απόλυση των εργαζομένων της και η παράδοσή της « καθαρή» στον νέο της ιδιοκτήτη. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα. Μια εταιρεία που θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη της χώρας, ξεπουλιέται αντί πινακίου φακής, μόνο και μόνο γιατί έπρεπε να εξυπηρετηθεί το νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα για συρρίκνωση του κράτους. Η μομφή του κρατικού μονοπωλίου που της αποδίδονταν δεν ισχύει όταν πρόκειται για ιδιωτικά μονοπώλια.

-Η ανυπαρξία στρατηγικής ενόρασης του συνδικαλιστικού κινήματος του χώρου-ανεξάρτητα χώρου- για να μελετήσει τις επερχόμενες εξελίξεις και να διαμορφώσει την τακτική  για την αντιμετώπιση τους. Εγκλωβισμένες οι ηγεσίες του σε μια λογική, από την μια εξυπηρέτησης του κομματικού τους φορέα και της κυβερνητικής πολιτικής και από την άλλη τη καλλιέργεια ενός ελιτισμού που συντηρηκοποιούσε τους εργαζόμενους και τους απέκοβε από τον κορμό των υπόλοιπων εργαζόμενων, άφησαν απροετοίμαστη την μεγάλη μάζα απέναντι στην επερχόμενη επίθεση. Η πυροσβεστική αντιμετώπιση των προβλημάτων και η συντήρηση της πολυδιάσπασης του συνδικαλιστικού κινήματος του χώρου, για την εξυπηρέτηση και ιδιοτελών συμφερόντων, ήταν μερικά από τα δείγματα πολιτικής των ηγεσιών του.

-Η σταδιακή και μεθοδευμένη προσπάθεια των κυβερνήσεων για την δημιουργία ενός οπλοστασίου στα χέρια των εργοδοτών που θα αφαιρούσαν οποιαδήποτε δυνατότητα αντίστασης και αντίδρασης εκ μέρους των εργαζομένων. Το άλλοθι της κρίσης, τα μνημόνια, η ΕΕ, το ΔΝΤ ήταν το επικοινωνιακό χαρτί της κυβέρνησης και όσων στηρίζουν τα μνημόνια, για να επιτεθούν με σφοδρότητα απέναντι σε κάθε δικαίωμα έχει απομείνει στους εργαζόμενους.

Και όμως η ελπίδα υπάρχει. Οι σχεδιασμοί δεν βγαίνουν πάντα όπως τους κάνουμε. Αργά αλλά σταθερά καλλιεργείται μια έντονη πολιτικοποίηση της σκέψης των εργαζόμενων. Βλέπουν πιο καθαρά τώρα την ταξική φύση της κυβερνητικής πολιτικής. Ποιους εξυπηρετεί και ποιους θίγει. Μπορεί  μέχρι τώρα οι αντιδράσεις να μην είχαν την ανάλογη ένταση με αυτή των κυβερνητικών μέτρων, αλλά το καζάνι «βράζει». Διάφορα κινήματα αντίστασης στα μνημονιακά μέτρα γεννιόνται. Εργασιακοί κλάδοι αντιστέκονται με πείσμα και αποφασιστικότητα. Δείγματα νέας μορφής αλληλεγγύης και συμπαράστασης εμφανίζονται με αποτελέσματα, όπως ακύρωση απολύσεων, επαναπρόσληψη απολυμένων, ακύρωση της ειδικής επιχειρησιακής σύμβασης της ΝΕΟΓΑΛ κ.λ.π.

Παρά το γεγονός ότι ο χώρος μας έχει γίνει ένα εργαστήριο επεξεργασίας και επιβολής των πλέον αντιδραστικών και αυταρχικών μορφών εργασιακών σχέσεων, δεν λείπουν οι δυνάμεις αντίστασης σε αυτές τις επιλογές. Δυνάμεις που δεν υποκύπτουν, δραστηριοποιούνται σε μεγάλους χώρους και συνδικαλιστικά όργανα, διαμορφώνουν μια εναλλακτική στρατηγική και πρακτική του συνδικαλιστικού κινήματος, παίρνουν πρωτοβουλίες και κάνουν παρεμβάσεις με αποτελέσματα. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν και στη δράση του ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ αλλά και άλλων σωματείων με συνεπή στάση απέναντι στα προβλήματα.

Η αντιμετώπιση της κρίσης και η ανατροπή του μνημονίου και της πολιτικής του, διαμορφώνει νέους όρους και προϋποθέσεις αναζωογόνησης του συνδικαλιστικού κινήματος. Τίποτα δεν μπορεί να μείνει όπως είναι σήμερα. Υπάρχουν όμως ορισμένες σταθερές πάνω στις οποίες χρειάζεται να βαδίσει για να ανακάμψει.

-Να κατανοήσει, σαν θέση και σαν πράξη, την ταξική φύση των εφαρμοζόμενων πολιτικών και το στόχο που υπηρετούν. Αν δεν γίνει κατανοητό ότι αυτές δεν είναι ευκαιριακές πολιτικές αλλά στοχεύουν στην συνολική αναδιάρθρωση του κεφαλαίου προκειμένου να αυξήσει την εκμετάλλευση και την κερδοφορία του, με όπλο την αφαίρεση κάθε κοινωνικής και εργασιακής κατάκτησης  τότε,  θα δημιουργούμε αυταπάτες ότι μπορούμε με συναινετικές η και με συμβιβαστικές πρακτικές να εξασφαλίσουμε τα συμφέροντα των εργαζόμενων, πράγμα που θα τους οδηγήσει στη πλήρη υποταγή.

-Ο χώρος δεν μπορεί να παραμένει στην «γυάλα» του πιστεύοντας ότι αποκομμένος από το γενικότερο συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά και από τις διεργασίες που συντελούνται στην κοινωνία, θα παραμείνει ανέπαφος από τις επιπτώσεις  των γενικότερων αντεργατικών επιλογών. Πρέπει να  γίνει καθαρό και αντιληπτό από τους εργαζόμενους ότι όσο η προσπάθεια που κάνει στον κάθε εργασιακό χώρο ξεχωριστά, για την κατοχύρωση και επέκταση των δικαιωμάτων του δεν δένεται αλλά και δεν συμβάλλει για να δεθεί με τους αγώνες των εργαζόμενων συνολικά, τότε, μακροπρόθεσμα θα χάσει τις όποιες πρόσκαιρες επιτυχίες και κατακτήσεις.

-Το συνδικαλιστικό κίνημα, με την παρέμβαση των εργαζόμενων, πρέπει να απαλλαγεί από τα βαρίδια που το κρατούν καθηλωμένο. Τα βαρίδια αυτά, είτε είναι ο συντεχνιασμός, είτε η πολυδιάσπαση, είτε ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, η θα ξεπερασθούν από την κινητικότητα και την αγωνιστικότητα των εργαζόμενων είτε θα γίνουν η ταφόπετρα του κλάδου. Και επειδή κανείς εργαζόμενος δεν θα ήθελε το δεύτερο, τότε πέφτει στις πλάτες αυτών που κατανοούν την αναγκαιότητα ανάκαμψης και αναζωογόνησης του συνδικαλιστικού κινήματος, να σταθούν στο ύψος τους.